Strafbepaling, administratieve geldboeteBelasting over de toegevoegde waarde

Fiche van de FOD Financiën

Tekst van het vonnis

Tekst van de beslissing

DE BURGERLIJKE RECHTBNK VAN EERSTE AANLEG, ZITTING HOUDENDE TE HASSELT, ELFDE KAMER, HEEFT HET VOLGENDE VONNIS UITGESROKEN :

INZAKE A.R. nr. 01/2237/A

V. V. D. NV, ingeschreven in het handelsregister te Hasselt onder het nummer …, BTW-nr. …, met maatschappelijke zetel gevestigd te …, …,

eiseres, vertegenwoordigd door Mr. H. V., advocaat te …, …;

tegen:

ADMINISTRATIE VAN DE BTW, registratie en domeinen, in de persoon van de e.a. inspecteur van het tweede Btw-ontvangkantoor, met burelen gevestigd te 3500 Hasselt, Koning Boudewijnlaan 4,

DE BELGISCHE STAAT, FEDERALE OVERHEIDSDIENST FINANClEN,

Kabinet van de Minister van Financiën, 1000 Brussel, Wetstraat 12,

verweerder, vertegenwoordigd door Mr. F. R., advocaat te …, …;

VOLGT HET VONNIS :

Gelet op :

- het exploot van L. R., gerechtsdeurwaarder te …, van 8.10.2001;

- de conclusies en de stukken van partijen;

Gegevens en voorgaanden

Twee ambtenaren van de belastingdienst A.O.I.F. hebben bij huidig eiseres controles verricht.

Eiseres is groothandelaar in dranken met een verkooppunt ter plaatse van haar zetel en bleek voor een deel van haar leveringen geen facturen te hebben uitgereikt, onder mededeling dat de niet gefactureerde leveringen aan particuliere klanten waren verricht.

Onder verwijzing naar artikel 1, §2, tweede lid 8° van KB nr. 1 inzake BTW werd er in toepassing van art. 70, §2 Wetboek BTW een boete gelijk aan 60% van de niet gefactureerde BTW geformuleerd en er werd in toepassing van artikel 70, §4 Wetboek BTW een boete van … BEF (€ …) geformuleerd wegens een eerste overtreding van niet-voorlegging van leveringsbons.

Blijkbaar ingevolge een niet vormelijk bezwaar heeft de directeur van de BTW te Hasselt de procentuele boete herleid tot 20%.

Eiseres heeft een rechtsvordering ingesteld tegen het dwangbevel waarbij werd overgegaan tot vordering van het resterende gedeelte aan boetes, intrest en vervolgingskosten.

Onderzoek en beoordeling

1. Er loopt geen betwisting over de toelaatbaarheid van de rechtsvordering, en de rechtbank onderkent geen van ambtswege aan te voeren oorzaak tot ontoelaatbaarverklaring.

2. Verweerder wijst erop dat eiseres er ten tijde van de vaststellingen geen afzonderlijke verkoopruimten voor verkoop aan particulieren naast belastingplichtigen op nahield, wat eiseres niet ontkent. Zij zou één en ander na de toenmalige vaststellingen wel in die zin hebben ingericht, wat verweerder dan weer niet ontkent.

Eiseres streeft in dagvaarding kwijtschelding of verdere vermindering van de boetes na “tot een billijk bedrag”.

In conclusie houdt ze echter vooreerst staande dat ze niet moest factureren bij verkoop aan particulieren, verwijzende naar haar maatschappelijk doel van groot- én kleinhandel, en ze verwijst daarbij naar het wettelijke onderscheid tussen artikel 1, §2, 1^ste lid en artikel 1, §2, 2de lid, 8° van KB-nr. 1 inzake BTW.

Verweerder wijst; de formulering van artikel 1, §2, waarbij het 2de lid is geformuleerd als uitzondering op het 1ste lid.

3. De bewijslast van het zich voordoen van de uitzondering berust bij eiseres, die door het toendertijd niet hebben van een afzonderlijke inrichting voor verkoop aan particulieren de controle onmogelijk heeft gemaakt waaruit het bewijs van de uitzondering had kunnen blijken, zoals werd vastgelegd in de processen-verbaal, naast de vaststellingen dat eiseres eveneens op het gebied van documenten (niet bijgehouden bons) controle onmogelijk had gemaakt.

Eiseres houdt niet staande dat de oorspronkelijk toegepaste boete niet conform de wettelijke modulering was, die in KB nr. 41 van toepassing is gesteld op de voorliggende feiten.

Het feit dat de directeur op informeel bezwaar van eiseres de procentuele boete reeds heeft herleid tot een derde van de aanvankelijk gestelde reglementaire boete, duidt reeds op een belangrijke tolerantie.

Eiseres kan niet volhouden onwetend te zijn geweest omtrent haar Btw-verplichtingen en bijkomend - maar onverminderd het bovenstaande - pleit het naderhand niet bijhouden van aanvankelijk wel opgestelde documenten te dezen niet in haar voordeel.

Het is de rechtbank hoe dan ook niet toegelaten te oordelen op basis van loutere billijkheid.

De voorschriften van de artikelen 2-30 tot 37 van de wet van 15 juni 1935 op het taalgebruik in gerechtszaken werden nageleefd.

Beschikkend gedeelte

OM DEZE REDENEN :

De rechtbank, rechtdoende op tegenspraak :

Verklaart de vordering toelaatbaarheid maar ongegrond.

Veroordeelt eiseres tot de kosten, deze aan elke zijde begroot in de respectieve conclusies en in hoofde van verweerder vereffend op € … bij wijze van geactualiseerde rechtsplegingsvergoeding.

Aldus gevonnist en uitgesproken in openbare zitting van de elfde kamer op het gerechtshof te Hasselt op 28 MEI 2003 alwaar aanwezig waren:

De Heer L. B., rechter, waarnemend voorzitter;

Mevrouw M. C. en Mevrouw C. V., rechters;

De Heer R. J., adjunct-griffier.

R. J. C. V. M. C. L. B.

Lasten en bevelen dat alle daartoe gevorderde gerechtsdeurwaarders dit vonnis, deze beschikking ten uitvoer zullen leggen;

Dat Onze procureurs-generaal en Onze procureurs des Konings bij de rechtbanken van eerste aanleg daaraan de hand zullen houden en dat alle bevelhebbers en officieren van de openbare macht daartoe de sterke hand zullen bieden wanneer dit wettelijk van hen gevorderd wordt;

Ten blijke waarvan dit vonnis, deze beschikking is ondertekend en gezegeld met het zegel van de rechtbank.

VOOR EENSLUIDENDE UITGIFTE,., afgeleverd aan verweerder.

Hasselt, 10.06.2003

De Hoofdgriffier,

L. B.