Bouw en verbouwing. BTW-controle. Normale bouwwaarde

Vr. en Antw., Kamer, 2002-2003, nr. 151, blz. 19310-19312

Bouw en verbouwing - BTW-controle - Normale bouwwaarde

VRAAG

Bij BTW-controles voor bouw en verbouwing van onroerend goed gebruikt de administratie voor haar ramingen nationale gemiddelde prijzen. Nu weet iedereen dat bouwen in Antwerpen en Brussel stukken duurder is dan bijvoorbeeld in West-Vlaanderen. De prijzen, die aannemers hanteren, variëren sterk naargelang de regio, wat voor de belastingsonderhorige in regio's waar aannemers minder duur zijn zwaar kan tegenvallen bij het bepalen van de geraamde verschuldigde BTW. De administratie zelf is eigenlijk vragende partij om regionale gemiddelde prijzen te gebruiken voor sommige controles.

Kan hierop worden ingegaan en tegen wanneer mogen wij ter zake een wijziging verwachten?

ANTWOORD

(07.01.2003)

Met toepassing van artikel 36, § 1, b), van het BTWWetboek, mag de maatstaf van heffing voor diensten betreffende werk in onroerende staat dat betrekking heeft op op te richten gebouwen niet lager zijn dan de normale waarde, dit is de prijs die kan worden verkregen onder vrije mededinging tussen een aannemer en een bouwheer die van elkaar onafhankelijk zijn. Die waarde wordt bepaald, geval per geval, rekening houdend met de in de bouwsector toepasselijke prijzen, het bouwplan, de aard van de constructie, de geplaatste of verwerkte materialen, enz.

In het kader van de controleopdracht waarmede de administratie is belast, zijn interne richtlijnen uitgewerkt voor het vaststellen van de normale bouwwaarde, waarvan de toepassing kan uitmonden in een voorstel tot minnelijke afwikkeling van het dossier.

Voor het bepalen van de richtprijzen houdt de administratie niet noodzakelijk rekening met de hoogste of met de laagste eenheidsprijs, maar wel met de meest voorkomende eenheidsprijs per soort werkaanneming, zodat dit redelijkerwijze toelaat het hele land op gelijke voet te behandelen. De mogelijke prijsverschillen tussen de regio's worden bovendien sterk getemperd door de vaststelling dat de werkzaamheid van aannemers niet beperkt is tot één streek.

Bovendien geven de BTW-ambtenaren blijk van een grote gematigdheid bij het vaststellen van de normale oprichtingsprijs.

Het geachte lid mag er bijgevolg van overtuigd zijn dat de door de administratie vastgestelde maatstaf van heffing niet meer bedraagt dan de prijzen die algemeen worden toegepast in de streek waar het gebouw is gelegen.

Indien de bouwheer het evenwel niet eens is met de schatting van de administratie, heeft hij het recht zijn bezwaren te laten kennen. Overigens wordt niet zelden de oorspronkelijk vastgestelde vordering verminderd of prijsgegeven nadat de administratie in kennis werd gesteld van gegevens die niet blijken uit de ingediende stukken.

Indien een akkoord tussen de bouwheer en de administratie onmogelijk blijkt, hebben zowel de bouwheer als de administratie het recht om de schattingsprocedure, bedoeld in artikel 59, § 2, van het BTW-Wetboek en het koninklijk besluit nr. 15 van 3 juni 1970, in te stellen. In dat geval geldt de door de deskundige(n) bepaalde normale waarde als minimum maatstaf van heffing van de belasting die wordt vergeleken met het totaal van de aannemingsfacturen.

Ten slotte moet worden vermeld dat minder dan een derde van de gecontroleerde bouwdossiers aanleiding geven tot het instellen van een navordering door de administratie en dat het gemiddelde rendement van de controle weinig belangrijk is in verhouding tot de totale BTW-ontvangsten uit de sector van de woningbouw.

In die omstandigheden mag worden gesteld dat de reglementering betreffende de normale bouwwaarde noch op een algemene noch op een absolute wijze van de normale heffingsgrondslag afwijkt maar bepaalde gevallen van vermoede fiscale fraude corrigeert en, essentieel, die fraude voorkomt.