Verkoop op afstand

Parlementaire vraag nr. 604 van de heer Josy Arens d.d. 08.09.2021

Kamer, Vragen en Antwoorden, 2021-2022, QRVA 55/068 d.d. 04.11.2021, blz. 137

Vraag nr. 604 van De heer volksvertegenwoordiger Josy Arens van 08 september 2021 (Fr.) aan de vice-eersteminister en minister van Financiën, belast met de Coördinatie van de fraudebestrijding:

Btw. - Verkoop op afstand.

VRAAG

Wat zijn in ons land de verplichtingen voor een in Frankrijk gevestigde belastingplichtige in het volgende geval: hij houdt zich doorgaans bezig met verkoop op afstand aan in België gevestigde niet-belastingplichtige natuurlijke personen en verzendt de goederen over het algemeen vanuit de stock in Frankrijk (regeling van toepassing vanaf 1 juli 2021). Daartoe maakt deze in Frankrijk gevestigde belastingplichtige gebruik van een éénloketsysteem in Frankrijk.

Door logistieke problemen zijn de goederen echter niet meer voorradig in Frankrijk en vraagt hij aan een leverancier in België of Nederland om de goederen rechtstreeks vanuit die landen naar de eindklanten in België te verzenden.

Moet dat Franse bedrijf een btw-identificatie aanvragen in België om Belgische btw aan te rekenen op leveringen aan klanten die in België gevestigde niet-belastingplichtige natuurlijke personen zijn?

ANTWOORD

van de vice-eersteminister en minister van Financiën, belast met de Coördinatie van de fraudebestrijding van 04.11.2021:

Sinds 1 juli 2021 is een nieuwe vereenvoudigde regeling, het éénloketsysteem (One Stop Shop (OSS)), ingevoerd voor ondernemingen die intracommunautaire afstandsverkopen van goederen verrichten om te vermijden dat zij zich voor btw-doeleinden moeten laten identificeren in elk van de lidstaten waar zij deze handelingen verrichten.

In de btw-wetgeving wordt een definitie gegeven van wat onder 'intracommunautaire afstandsverkopen van goederen' moet worden verstaan, door artikel 14, lid 4 van de Europese richtlijn 2006/112/EG, omgezet in artikel 1, § 19, van het Belgische Btw-Wetboek.

Er zijn twee essentiële voorwaarden om te kunnen spreken van intracommunautaire afstandsverkopen van goederen:

Het vervoer van een lidstaat naar een andere lidstaat is door de leverancier of voor zijn rekening uitgevoerd.

De levering wordt verricht aan een niet-belastingplichtige particulier (of, in voorkomend geval, aan belastingplichtigen die onder een bijzondere regeling vallen, of aan niet-belastingplichtige rechtspersonen die hun intracommunautaire verwervingen van goederen niet aan de btw moeten onderwerpen in de lidstaat van aankomst van de goederen).

Gezien de definitie zelf van intracommunautaire afstandsverkopen van goederen, brengen de drie voorgelegde scenario's de volgende verplichtingen mee voor de betrokken Franse belastingplichtige.

1. In het geval waarin hij zelf zorgt voor de verzending van goederen uit zijn voorraad in Frankrijk naar zijn particuliere klanten in België, verricht hij intracommunautaire afstandsverkopen van goederen. Gezien hij in Frankrijk is ingeschreven in het éénloketsysteem (OSS), zal de Franse belastingplichtige de Belgische btw die hij in rekening heeft gebracht aan zijn particuliere klanten wonende in België, aangeven en voldoen via de aangifte OSS die hij zal indienen in Frankrijk. In dat geval heeft de Franse leverancier geen enkele verplichting tot identificatie voor btw-doeleinden in België.

2. In het geval waarin, wegens logistieke problemen, hij een in Nederland gevestigde leverancier vraagt goederen rechtstreeks te verzenden vanuit Nederland naar de uiteindelijke klant in België, verricht de Franse belastingplichtige geen intracommunautaire afstandsverkopen van goederen in de zin van de btw-wetgeving aangezien het vervoer van Nederland naar België niet verricht werd door hem of voor zijn rekening maar door of voor rekening van zijn Nederlandse leverancier.

De handelingen moeten op de volgende manier geanalyseerd worden.

De levering tussen de Nederlandse leverancier en de Franse belastingplichtige is een levering met transport die plaatsvindt waar het vervoer vertrekt overeenkomstig artikel 32, eerste lid, van de richtlijn 2006/112/EG, omgezet in artikel 14, § 2, van het Belgische Btw-Wetboek, met name in Nederland. Deze levering is vrijgesteld van btw, als intracommunautaire levering van goederen. De Franse belastingplichtige verricht in België, de lidstaat van aankomst van de goederen, een intracommunautaire verwerving van goederen onderworpen aan de Belgische btw.

De levering tussen de Franse belastingplichtige en de uiteindelijke particuliere verwerver is een levering zonder vervoer die geacht wordt plaats te vinden daar waar het goed zich bevindt op het tijdstip van de levering krachtens artikel 31 van de richtlijn 2006/112/EG, omgezet in artikel 14, § 1, van het Belgische Btw-Wetboek, met name in principe op het domicilie van de verwerver. De Franse belastingplichtige moet dus Belgische btw in rekening brengen aan zijn klant op deze handeling.

Aangezien hij in België intracommunautaire verwervingen van goederen en leveringen zonder vervoer verricht voor dewelke hij schuldenaar is van de Belgische btw, heeft de Franse belastingplichtige de verplichting zich voor de btw te laten identificeren in België en deze handelingen waarvoor hij schuldenaar is, op te nemen in een in België in te dienen periodieke aangifte. De Franse belastingplichtige zal eveneens zijn recht op aftrek uitoefenen via deze periodieke aangifte van de btw op de intracommunautaire verwerving van goederen die hij heeft verricht. Tot slot zal de Franse belastingplichtige aan de Nederlandse leverancier zijn Belgisch btw-identificatienummer moeten meedelen.

Aangezien de leveringen aan Belgische particulieren geen intracommunautaire afstandsverkopen van goederen zijn, mag de Franse belastingplichtige deze handelingen niet opnemen in zijn OSS aangifte die hij indient in Frankrijk.

3. In het geval waarin, wegens logistieke problemen, hij een in België gevestigde leverancier vraagt, goederen rechtstreeks te verzenden vanuit België naar de uiteindelijke klant in België, verricht de Franse belastingplichtige eveneens geen intracommunautaire afstandsverkopen van goederen in de zin van de btw-wetgeving aangezien de goederen niet vervoerd worden van de ene lidstaat naar een andere lidstaat van de Europese Unie en het vervoer in ieder geval niet verricht werd door hem of voor zijn rekening maar door of voor rekening van zijn Belgische leverancier.

De handelingen moeten op de volgende manier geanalyseerd worden.

De levering tussen de Belgische leverancier en de Franse belastingplichtige is een levering met transport die plaatsvindt waar het vervoer vertrekt, met name in België. Deze levering is onderworpen aan de Belgische btw.

De levering tussen de Franse belastingplichtige en de uiteindelijke particuliere verwerver is een levering zonder vervoer die geacht wordt plaats te vinden daar waar het goed zich bevindt op het tijdstip van de levering, met name in principe op het domicilie van de verwerver. De Franse belastingplichtige moet dus Belgische btw in rekening brengen aan zijn klant op deze handeling.

Aangezien hij in België leveringen zonder vervoer verricht voor dewelke hij schuldenaar is van de Belgische btw, heeft de Franse belastingplichtige de verplichting zich voor de btw te laten identificeren in België en deze handelingen waarvoor hij schuldenaar is op te nemen in een in België in te dienen periodieke aangifte. De belastingplichtige zal eveneens zijn recht op aftrek uitoefenen via deze periodieke aangifte van de btw die hem in rekening werd gebracht door zijn Belgische leverancier.

Aangezien de leveringen aan Belgische particulieren geen intracommunautaire afstandsverkopen van goederen zijn, mag de Franse belastingplichtige deze handelingen niet opnemen in zijn OSS aangifte die hij indient in Frankrijk.

Er wordt opgemerkt dat de situatie voorgelegd in het tweede scenario quasi identiek is aan het type verkopen dat dropshipping genoemd wordt.

Dropshipping is een driedelig systeem waarbij de klant (de consument) een bestelling plaatst op de website van de distributeur (de wederverkoper), die deze vervolgens doorstuurt naar de leverancier (de groothandelaar) opdat deze de levering verzorgt en de voorraad beheert.

De verkoop gaat als volgt.

Een product wordt gekozen bij een leverancier (de groothandelaar) en door de wederverkoper (de detailhandelaar) in de online winkel geplaatst. Een klant komt naar de (online) winkel en koopt een artikel. Hij betaalt direct in de winkel. De wederverkoper maakt verbinding met de webinterface van de leverancier en stuurt hem de bestelling van de klant (welke producten, welke hoeveelheden, het leveringsadres, enz.). De wederverkoper betaalt de leverancier, die rechtstreeks aan de klant levert zonder zich bekend te maken. De klant kan op geen enkele manier weten dat het product niet via de wederverkoper is gegaan.

Deze methode kan worden gebruikt om een winkel op te zetten zonder voorraden aan te leggen.

Aangezien hij voor zijn klant alle informatie betreffende de initiële leverancier verbergt, moet de wederverkoper worden beschouwd hetzij als koper-wederverkoper, hetzij als commissionair in de zin van artikel 13, § 2, van het Belgische Btw-Wetboek. Wat ook de omstandigheden zijn, hij zal dus nooit worden beschouwd als iemand die verkopen op afstand van goederen faciliteert door de leverancier en uiteindelijke consument met elkaar in contact te brengen in de zin van artikel 13bis, van het Btw-Wetboek, zoals een elektronisch platform.

In het systeem van goederen rechtstreeks te verzenden vanuit België naar de uiteinde, is het vervoer van goederen nooit verricht door de wederverkoper of voor zijn rekening, maar door of voor de rekening van de groothandelaar. Aangezien hij dus nooit verkopen op afstand in de zin van de btw-wetgeving verricht, kan de wederverkoper niet genieten van het vereenvoudigde éénloketsysteem OSS. Wat betreft de verplichtingen van de wederverkoper, wordt mutatis mutandis verwezen naar de verplichtingen uiteengezet in het tweede scenario.