Elektronische facturering via elektronische gegevensuitwisseling

Vr. en Antw., Kamer, 2000, nr. 036 , blz. 4108-4110

Elektronische facturering via elektronische gegevensuitwisseling.

VRAAG

De telecommunicatietechnologieën zijn voortdurend aan het evolueren en vervangen de uitwisseling van informatie en stukken op papier. Tegenwoordig kan elke informatie of elk document op een informaticadrager worden geplaatst zonder dat een afdruk op papier technisch nog nodig is.

Elektronische gegevensuitwisseling of Electronic Data Interchange (EDI), waarvan er verschillende systemen op de markt bestaan, is voor de ondernemingen een must waaraan zij niet kunnen ontsnappen. Hun concurrentievermogen zou immers worden beknot, vooral ten opzichte van hun buitenlandse concurrenten, die zo'n systeem gebruiken om hun klanten nog beter en sneller te kunnen bedienen. Onze bedrijven zouden bovendien het gevaar lopen bepaalde bevoorradingsbronnen te verliezen bij leveranciers die resoluut hebben gekozen om (op termijn) voor hun handelsbetrekkingen uitsluitend van deze technieken gebruik te maken.

Deze noodzaak is des te groter wanneer het gaat om betrekkingen met klanten en leveranciers in landen zoals Frankrijk, Duitsland, Nederland en het Verenigd Koninkrijk, die een reglementering hebben waardoor dergelijke systemen kunnen worden ingevoerd, tegelijk met het dematerialiseren van de via die systemen uitgewisselde gegevens.

De Belgische ondernemingen worden dan ook geconfronteerd, enerzijds met de behoefte om aan de eisen van hun leveranciers te voldoen en om de wens van hun klanten in te willigen, en anderzijds met de noodzaak om de wetgeving na te leven die, behalve bij uitdrukkelijke afwijking, hun verplicht hun documenten op papier op te stellen en te bewaren. Zo komt het dat bedrijven die nu reeds uit noodzaak via EDI werken, daarnaast papieren stukken blijven opstellen en ontvangen die een reproductie zijn van de uitgewisselde gegevens, zodat aldus een groot deel van de winst verdwijnt die EDI hun zou moeten opleveren.

De Belgische wetgever is zeker gevoelig voor dit vraagstuk aangezien de artikelen 60 en 61 van het BTW-Wetboek en de artikelen 315bis en 319 van het Wetboek van de inkomstenbelastingen 1992 met betrekking tot het bewaren en het nazien van de boeken en bescheiden impliciet bepalen dat die kunnen worden gehouden, opgesteld, uitgereikt, ontvangen en bewaard door middel van een computersysteem.

Dit blijft nochtans gedeeltelijk dode letter zolang de computerfactuur niet door de Koning is toegestaan krachtens artikel 53octies, tweede lid, van het BTW-Wetboek dat als volgt luidt: "De Koning kan onder de door Hem te stellen voorwaarden toelaten dat de uitreiking van de factuur of van het als zodanig geldend stuk, bedoeld in artikel 53, eerste lid, 2, geschiedt door de overdracht van de gegevens die ze moet bevatten bij wege van een procedure waarbij telegeleidingstechnieken worden aangewend."

Waartoe dient het immers computertechnieken te gebruiken voor het opstellen en bewaren van documenten als die nog steeds op papier moeten worden gezet om te worden doorgestuurd?

1. Overweegt u de uitvaardiging van een koninklijk besluit ter uitvoering van voormeld artikel 53octies van het BTW-Wetboek?

2. Hoe is de huidige stand van zaken op het stuk van het EDI-concept?

ANTWOORD

1. Deze vraag valt onder de bevoegdheid van mijn collega, de minister van Financiën, waarnaar ik het geachte lid verwijs. (Vraag nr. 335 van 16 mei 2000.)

2. De term EDI (Electronic Data Interchange - elektronische uitwisseling van gegevens) betekent "de elektronische overbrenging van informatie van de ene computer naar de andere met gebruikmaking van een overeengekomen norm voor de structurering van de informatie" (artikel 2 van de modelwet van UNCITRAL betreffende de elektronische handel). Deze term verwijst dus naar een techniek van overdracht tussen computers van commerciële of administratieve gegevens die worden doorgegeven volgens een eenvormig formaat en op automatische wijze kunnen verwerkt worden.

Belangrijk werk van harmonisatie inzake EDI werd verricht op internationaal vlak, inzonderheid door de Economische Commissie voor Europa van de Verenigde Naties, die in 1986 een geheel van regels heeft aangenomen betreffende de elektronische uitwisseling van gegevens voor de administratie, de handel en het vervoer, gekend onder de naam van de UN/Edifact-norm.

Deze norm werd bijgewerkt en gecoördineerd door het Centrum voor het vergemakkelijken van de praktijken en procedures in de administratie, de handel en het vervoer (Cefact), een organisme dat in 1996 werd opgericht door de Economische Commissie voor Europa.

In het kader van het Tedis-programma (Trade Electronic Data Interchange Systems), heeft ook de Europese Gemeenschap zich ingespannen voor de harmonisatie op dit gebied, inzonderheid door de aanbeveling 94/820/EG van de Commissie van 19 oktober 1994 betreffende de juridische aspecten van de elektronische uitwisseling van gegevens. Deze aanbeveling bevat een modelakkoord voor EDI, dit wil zeggen een modelcontract bedoeld om de juridische voorwaarden te bepalen die van toepassing zijn tussen twee partijen die transacties via EDI verrichten.

Op algemene wijze dient men op Belgisch vlak op te merken dat het gebruik van EDI zou moeten vergemakkelijkt worden door de aanneming van twee wetsontwerpen die ertoe strekken de elektronische handtekeningen juridisch te erkennen; het gaat om het wetsontwerp tot invoering van het gebruik van telecommunicatiemiddelen en van de elektronische handtekening in de gerechtelijke en de buitengerechtelijke procedure, dat zopas door het Parlement werd aangenomen, en het wetsontwerp betreffende de werking van de certificatiedienstverleners met het oog op het gebruik van elektronische handtekeningen, op hetwelk de regering een amendement heeft aangenomen om de tekst aan te passen aan het uitvoerig advies dat de Europese Commissie heeft gegeven.