De aansprakelijkheid van de globaal fiscaal vertegenwoordiger

Kamer, Vragen en Antwoorden, 2012-2013, QRVA 53/141, d.d. 30.12.2013, blz. 285

De aansprakelijkheid van de globaal fiscaal vertegenwoordiger

VRAAG

Sinds begin 2011 worden heel wat Antwerpse expediteurs in hun hoedanigheid van globaal fiscaal vertegenwoordiger geconfronteerd met navorderingen ingesteld door de Bijzondere Belastinginspectie (BBI). Het gaat om buitenlandse btw die in België bij de globaal fiscaal vertegenwoordiger wordt nagevorderd in het kader van intracommunautaire leveringen van goederen van België naar een andere EU-lidstaat waarbij de buitenlandse btw door de belastingplichtigen in de betrokken lidstaat van bestemming niet werd voldaan. Wegens de onduidelijke regelgeving met betrekking tot de bewijslast dat de goederen in het kader van een intracommunautaire levering werkelijk het Belgisch grondgebied verlaten hebben en in de andere lidstaat geleverd werden, is het voor de fiscaal vertegenwoordiger quasi onmogelijk om na te gaan dat in de lidstaat van bestemming de verschuldigde btw door de bestemmeling werd voldaan. Niettegenstaande de globaal fiscaal vertegenwoordiger in vele gevallen beschikt over het bewijs dat de goederen wel degelijk van België naar de lidstaat van bestemming werden vervoerd, worden in heel wat van de navorderingsdossiers deze bewijsstukken door de BBI niet aanvaard.

In de BTW-circulaire nr. AOIF 38/2006 van 28 augustus 2008 staat over het bewijzen dat een bepaalde levering een intracommunautaire levering is, het volgende: "Dit bewijs moet dus voortvloeien uit gebruikelijke handelsstukken die het bestaan van het vervoer of de verzending van de goederen naar de andere lidstaat vaststellen. We herinneren eraan dat elk bewijsstuk toegelaten is, maar dag geen enkel bijzonder stuk op zich voldoende of onmisbaar is."

Gelet op het belang van de buitenlandse markten voor de haven en de grote volumes die de haven behandeld van en naar EU-lidstaten, dienen er duidelijke afspraken gemaakt te worden. De globaal fiscaal vertegenwoordigers in België zijn vragende partij om in de administratieve omzendbrieven ter zake duidelijker hun aansprakelijkheid af te bakenen. 1. Is het mogelijk om na te gaan in hoeverre en onder welke vorm de overdracht van de aansprakelijkheid van de globaal fiscaal vertegenwoordiger naar de klant of diegene die de goederen komt afhalen kan worden geregeld?

2. Kan de administratieve circulaire die ter zake werd gepubliceerd (aanschrijving nr. 4/2003) worden aangepast zodat dat de globaal fiscaal vertegenwoordiger een duidelijk wettelijk kader heeft om zijn activiteiten in de toekomst met een beperkt risico te kunnen uitoefenen?

3. Kan de circulaire nr. AOIF 38/2006 van 28 augustus 2008 worden aangepast zodoende dat er duidelijk wordt aangegeven welk bewijs /welke bewijzen noodzakelijk, voldoende en onmisbaar is/zijn om te bewijzen dat een bepaalde levering een intracommunautaire levering is?

ANTWOORD

(de minister van Financiën, belast met Ambtenarenzaken)

Op grond van artikel 55, § 4, 2e lid, van het Btw-Wetboek is de vooraf als fiscale vertegenwoordiger van niet in België gevestigde belastingplichtigen erkende persoon, hoofdelijk gehouden met zijn lastgevers tot voldoening van de belasting, de intresten en de geldboeten waarvan deze laatsten krachtens het Btw-Wetboek of ter uitvoering ervan schuldenaar zijn.

Vooreerst dient opgemerkt te worden dat de vooraf erkende persoon de vrije keuze heeft om een bepaalde buitenlandse belastingplichtige voor een bepaalde handeling al dan niet te vertegenwoordigen en kan hij daarbij de nodige garanties vragen.

De voornoemde hoofdelijke aansprakelijkheid van de vooraf erkende persoon strekt zich uit tot enkele soorten handelingen die zijn lastgevers in België verrichten. De intracommunautaire levering van goederen door deze lastgevers is één van die handelingen. Ingevolge die hoofdelijke aansprakelijkheid moet de fiscale vertegenwoordiger in staat zijn de in artikel 39bis van het Btw-Wetboek voorziene vrijstelling van btw voor de intracommunautaire levering van goederen aan te tonen. Overeenkomstig artikel 3 van het koninklijk besluit nr. 52 van 29 december 1992, moet dit bewijs worden geleverd aan de hand van een aantal overeenstemmende documenten. Deze bewijsproblematiek werd reeds uitvoerig becommentarieerd in de antwoorden op meerdere schriftelijke parlementaire vragen.

In die antwoorden werd, net zoals in circulaire nr. AOIF 38/2006 van 28 augustus 2006, steeds gepreciseerd dat bij de bewijsvoering van het vervoer van de goederen naar een andere lidstaat elk bewijsstuk toegelaten is, maar dat geen enkel bijzonder stuk op zich voldoende of onmisbaar is. Voorbeelden van dergelijke stukken zijn: bestelbons, contracten, CMR (Conventie voor het Internationaal Vervoer van Zaken over de Weg), vervoerfacturen, betalingsstukken, enzovoort. De vooraf erkende fiscale vertegenwoordiging is een bijzondere vorm van fiscale vertegenwoordiging, in die zin dat ze gekenmerkt wordt door een relatief hoog aantal vertegenwoordigden die elk slechts welbepaalde handelingen, in casu intracommunautaire leveringen, verrichten in België. Veelal bestaat er dan ook geen duurzame handelsrelatie tussen de fiscale vertegenwoordiger en zijn lastgevers, wat problemen kan opleveren om van die lastgevers de voornoemde documenten inzake bewijslast te verkrijgen.

Mijn diensten werken, samen met de betrokken sector, aan een oplossing voor deze bijzondere problematiek, waarbij meer rechtszekerheid voor de vooraf erkende fiscale vertegenwoordigers wordt beoogd.

De gesprekken bevinden zich in een vergevorderd stadium en gaan in de richting om de aansprakelijkheid van de vooraf erkende fiscale vertegenwoordigers te laten varen ingeval zij een aantal documenten kunnen voorleggen. Welke documenten dat moeten zijn, afhankelijk voor wiens rekening het intracommunautair vervoer wordt verricht, is nog voorwerp van de gesprekken.