Verdeling van de BTW-ontvangsten over de gewesten. Statistiek

Vr. en Antw., Senaat, G.Z. 1998-1999 blz. 5024

Verdeling van de BTW-ontvangsten over de gewesten - Statistiek

VRAAG

Naar ik verneem zou het nog niet mogelijk zijn de verdeling van de BTW-ontvangsten over de gewesten voor de laatste jaren vast te stellen.

Kunt u mij zeggen of dit zo is en, zo ja, waarom die informatie niet beschikbaar is ?

In het andere geval zou ik deze gegevens graag krijgen voor de laatste vijf jaren.

ANTWOORD

In een recent verleden zijn reeds herhaaldelijk vragen opgeworpen omtrent de problematiek inzake de gewestelijke uitsplitsing van de BTW-ontvangsten. Dat zulks geen echt haalbare kaart is, mag blijken uit de antwoorden verstrekt op de volgende vragen.

- Vraag nr. 470 van de heer Annemans, volksvertegenwoordiger, gesteld op 24 juni 1996 (bulletin van Vragen en Antwoorden, nr. 66, gewone zitting, 1996-1997).

- Vraag nr. 565 van de heer Lano, volksvertegenwoordiger, gesteld op 18 september 1996 (bulletin van Vragen en Antwoorden, nr. 91, gewone zitting, 1996-1997).

- Vraag nr. 220 van de heer Olaerts, volksvertegenwoordiger, gesteld op 9 januari 1996 (bulletin van Vragen en Antwoorden, nr. 26, gewone zitting, 1995-1996).

Voor een goed begrip worden de belangrijkste knelpunten hierna nog even op een rijtje gezet.

Vooreerst dient de aandacht gevestigd op het gebrek aan een afdoend, regionaal verband tussen enerzijds de belastingbetalers (de BTW-belastingplichtigen dus) en anderzijds de belastingdragers of eindconsumenten. Immers, gezien de BTW een verbruiksbelasting is, komt een regionale opdeling in feite neer op de meting van de door de finale consumenten gedragen belasting in de onderschei

den regio's. Dit standpunt wordt ten andere ook aangehouden door het Europees Bureau voor de Statistiek (Eurostat).

Het feit dat de BTW niet door deze eindverbruikers zelf maar wel door middel van betalingen in cascade door producenten van goederen en/of door dienstverrichters aan de Staat wordt gestort, be

tekent een ernstig obstakel om te komen tot een verantwoorde regionale uitsplitsing ter zake.

Benevens de afwezigheid van bovenvermelde link doorkruist nog een ander element elke poging tot regionale verdeling.

De geciteerde betalingen door de BTW-belastingplichtigen geschieden immers op basis van gecentraliseerde aangiften. Concreet betekent dat dat ondernemingen ondanks het bezit van meerdere bedrijfsvestigingen verspreid over één of meer gewesten, toch slechts één enkele aangifte indienen op federaal niveau.

Een toewijzing van de betalingen op basis van de «plaats van indiening van de aangifte» of nog «de gekozen taalrol door de betrokken BTW-belastingplichtigen» zou weinig logisch zijn en zeker een vertekend beeld geven van de reële spreiding van de fiscale druk over de regio's.

Extreem gesteld zou bijvoorbeeld een onderneming, met verkooppunten gevestigd in de regio's A en B en met enkel een maatschappelijke zetel gevestigd in regio C alle BTW doorstorten aan deze laatste op basis van de BTW-reglementering. Regio A en B zouden derhalve de BTW, betaald en gedragen door hun consumenten aan hun neus zien voorbijgaan, wat meteen een aanfluiting zou zijn van elke logica.

Tenslotte bestaat er nog het probleem van de intergewestelijke verrekening van de BTW inzake de intermediaire consumptie. Bij de aankoop bijvoorbeeld van een investeringsgoed door een in regio A gevestigde onderneming A' in regio B, zal door een aldaar gevestigde leverancier B', een aangifte worden ingediend met de verschuldigde BTW op de bedoelde operatie. A' zal in zijn regio A de BTW recupereren overeenkomstig de geldende BTW-reglementering. Vermits deze operatie, uitgevoerd tussen twee BTW-belastingplichtigen normaliter BTW-neutraal zou moeten zijn, blijkt uit dit voorbeeld alvast het tegendeel. Regio A dient immers teruggaaf te verlenen voor een bedrag geïnd in regio B. Uit wat voorafgaat blijkt dat een regionale uitsplitsing van de BTW-ontvangsten vooral om fiscaal-technische redenen niet echt haalbaar is.