--- title: "Majoration du chiffre d’affaires, Droit à déduction · Cour d'appel d'Anvers, 30 avril 2019" description: "Majoration du chiffre d’affaires, Droit à déduction, Présomption légale, Action en dommages et intérêts. Cour d'appel d'Anvers (Belgique), 30 avril 2019." url: "https://juriel.be/fr/jurisprudence/majoration-chiffre-affaires-droit-deduction-cour-appel-anvers-2019-04-30-86a4" lang: "fr" --- Texte en néerlandais # Majoration du chiffre d’affaires, Droit à déduction, Présomption légale **Juridiction** Cour d'appel **Siège** Anvers **Date** 30 avril 2019 ## Sur le document **Collection** Jurisprudence belge **Langue du texte** néerlandais **Version française** non publiée par le SPF **Sens lu par le SPF** favorable à l'État belge Le texte de ce document est en néerlandais. Le SPF n'en publie pas de version française. ## Texte 100 paragraphes ### Fiche du SPF Finances Arrêt de la Cour d’appel d’Anvers du 30.04.2019 WF 711-15-16/007998 \[Favorable à lEtat belge\] *Taxe sur la valeur ajoutée – Majoration du chiffre d’affaires – Droit à déduction – Présomption légale – Action en dommages et intérêts – Devoir de motivation* ## Dispositions légales [Article 45, § 1er, du Code de la TVA](https://juriel.be/fr/codes/tva/article-45) [Article 59, § 1er, du Code de la TVA](https://juriel.be/fr/codes/tva/article-59) [Article 64, § 1er, du Code de la TVA](https://juriel.be/fr/codes/tva/article-64) Article 1382 du Code civil ## Résumé 1) les faits et les antécédents de procédure En novembre 2013, l’administration a effectué un contrôle en matière de TVA chez l’assujetti concernant l’année comptable 2011. Les factures d’achats et de ventes, le journal des achats et le journal des ventes ainsi que les inventaires ont été présentés. Dans un procès-verbal, l’administration a constaté que le chiffre d’affaires déclaré par l’assujetti était insuffisant. Après avoir établi la majoration du chiffre d’affaires, l’administration a rédigé un relevé de régularisation mentionnant le montant de TVA supplémentaire à acquitter et le montant de l’amende fiscale. L’assujetti n’a pas marqué son accord sur ce relevé de régularisation et a introduit une réclamation administrative. Cette réclamation a été rejetée. L’administration a délivré une contrainte. Le 29 janvier 2016, l’assujetti a déposé une requête en opposition à contrainte. Le tribunal de première instance a déclaré l’action de l’assujetti recevable mais non fondée. L’assujetti a introduit un recours en appel. 2) La procédure devant la cour d’appel L’assujetti demande que son recours en degré d’appel soit déclaré recevable et fondé, que le jugement contesté soit réformé, qu’il soit déclaré que la contrainte signifiée et la décision corrélative soient déclarées nulles, que l’Etat belge restitue la TVA acquittée majorée des intérêts légaux, que l’amende infligée soit annulée, qu’il soit accordé éventuellement à l’assujetti des dommages et intérêts, que subsidiairement la taxation établie soit réduite en toute équité et que très subsidiairement cette taxation soit annulée. \* Violation sous peine de nullité des conditions de forme prescrites L’assujetti considère qu’il y a violation du devoir de motivation concernant la décision prise relative à la réclamation déposée contre la décision d’imposition parce que la réclamation a été rejetée en raison de l’absence d’une réponse à une question qui aurait été posée oralement, question dont l’assujetti n’était pas informé. La cour ne partage pas cette position. Un unique vice dans la motivation de la décision rejetant la réclamation, dans l’hypothèse où ce vice serait établi, ne compromet pas la légalité de la contrainte contestée et de la décision d’imposition qui ont été toutes deux motivées à suffisance. Ce vice peut seulement mener à l’annulation de la décision rejetant le recours administratif sans que le recouvrement contesté de la TVA soit affecté par cela. \* La preuve d’une majoration du chiffre d’affaires, l’interdiction de recourir à une cascade de présomptions L’assujetti soutient qu’à la lumière des inventaires établis à la fin de l’année 2012 et durant l’année 2013, il a apporté la preuve contraire exigée à l’[article 64, § 1er, du Code de la TVA](https://juriel.be/fr/codes/tva/article-64), qu’en ce qui concerne une catégorie déterminée de biens, le supplément du chiffre d’affaires a été calculé erronément et que le calcul de ce supplément est fondé sur une cascade de présomptions illicite. La cour n’est pas d’accord. L’administration a établi de manière correcte l’existence d’un chiffre d’affaires non déclaré et ce sans recourir à une cascade de présomptions. Ce chiffre d’affaires dissimulé se déduit de faits établis tels en particulier les écritures comptables de l’inventaire et du journal des ventes qui ne sont pas contestées par l’assujetti. La cour ne partage également pas l’argumentation de l’assujetti selon laquelle certains biens, dont l’administration considère qu’ils ont été livrés sur la base de la présomption légale de l’[article 64, § 1er, du Code de la TVA](https://juriel.be/fr/codes/tva/article-64), auraient été comptabilisés dans l’inventaire de l’année comptable suivante parce qu’ils étaient devenus invendables en raison de leur mauvais état et qu’ils devaient être retravaillés et polis afin d’être à nouveau commercialisables. L’assujetti n’apporte pas la preuve contraire qui réfuterait la présomption légale de l’[article 64, § 1er, du Code de la TVA](https://juriel.be/fr/codes/tva/article-64) selon laquelle il est présumé avoir livré dans des conditions qui rendent la taxe exigible les biens qu'il a achetés ou produits. L’assujetti se limite à formuler de pures allégations sans que ces dernières soient étayées par des pièces objectives. L’action en dommages et intérêts et l’action en réduction de l’imposition pour des raisons d’équité, qui par ailleurs n’ont pas été étayées, sont également rejetées. **Texte de l’arrêt** ***L’arrêt est publié uniquement dans la langue originale*** ### Corps de la décision **Arrest van het Hof van Beroep te Antwerpen, Kamer B6, Burgerlijke zaken d.d. 30.04.2019** Rolnummer: 2018/AR/24 **M. W., RRN** …, handelaar, met KBO nr. …, handeldrijvende onder de benaming W. M., wonende te …, … eiser in hoger beroep vertegenwoordigd door mr. T. V. N., advocaat te …, … (referte: TVN-0149) tegen het vonnis kamer 11A van de rechtbank van eerste aanleg Limburg, afdeling Hasselt van 14 september 2017. aldaar gekend onder rolnummer … **tegen** **DE BELGISCHE STAAT. Federale Overheidsdienst Financiën**, in de persoon van de Minister van Financiën. met kantoor gevestigd te 1000 BRUSSEL, Wetstraat 12, handelend ten verzoeke van da adviseur-generaal het KMO Centrum Hasselt. waarvan de kantoren gevestigd zijn te 3500 HASSELT, Voorstraat 43 bus 106 verweerder in hoger beroep vertegenwoordigd door mr. L. A., advocaat te …, … (referte: …) Gelet op de door de wet vereiste processtukken in behoorlijke vorm overgelegd waaronder een eensluidend afschrift van het bestreden vonnis van de rechtbank van eerste aanleg Limburg, afdeling Hasselt. van 14 september 2017 alsmede het verzoekschrift tot hoger beroep, neergelegd ter griffie van het hof van beroep te Antwerpen op 5 januari 2018, waarbij een naar vorm en termijn regelmatig en ontvankelijk hoger beroep werd ingesteld. ## 1.Voorafgaande feiten en procedure 1.1.Huidige betwisting heeft betrekking op het dwangbevel RCIV-nr. …. uitgevaardigd op 29 september 2015 en geviseerd en uitvoerbaar verklaard op 30 september 2015 waarbij een bedrag van … EUR als B.T.W. in hoofdsom, inclusief geldboete en intresten werd nagevorderd dat samen met het proces-verbaal van vaststelling d.d. 4 juni 2014 en de beslissing tot naheffing d.d. 22 juni 2014 bij gerechtsdeurwaardersexploot aan eiser in hoger beroep werd betekend op 27 oktober 2015. De betwisting betreft in het bijzonder de nagevorderde B.T.W. op een niet aangegeven omzet die blijkt uit een hoeveelheidscontrole. Er werd in november 2013 een controle gestart inzake B.T.W. over onder meer boekjaar 2011 waarbij de aan- en verkoopfacturen, het aankoop- en verkoopdagboek en inventarissen werden voorgelegd. Op 4 juni 2014 werd een proces-verbaal van vaststelling opgesteld inzake B.T.W. (stuk 8 Belgische Staat) waarbij onder meer werd vastgesteld dat uit de controle van de eindvoorraad bleek dat deze geen … EUR bedroeg doch … EUR. Tevens werd vastgesteld dat op 16 augustus 2011 goederen werden ingevoerd en dat deze aankoop in de voorgelegde boekhouding niet kon worden teruggevonden, wat bij mailbericht van de gevolmachtigde van eiser in hoger beroep dd. 18 februari 2014 werd bevestigd (stuk 9 Belgische Staat). Aan de hand van de overgemaakte stukken werd vervolgens een uitsplitsing gemaakt van de handelsgoederen per artikel, zowel wat betreft de aankopen als de verkopen en rekening houdend met de voorraden die door eiser in hoger beroep als de juiste werden bestempeld. Hieruit bleek een omzettekort ten bedrage van … EUR exclusief B.T.W. Op 4 juni 2014 werd een correctieopgave, opgesteld op 2 juni 2014, aan eiser in hoger beroep toegezonden ingevolge waarvan een bedrag van … EUR als B.T.W. in hoofdsom verschuldigd zou zijn, waaronder een bedrag van … EUR ingevolge de omzetverhoging. Tevens zou een geldboete ten bedrage van … EUR verschuldigd zijn. Eiser in hoger beroep deelde bij brief, aangetekend verzonden op 30 juni 2014, mee niet te kunnen instemmen met de correctieopgave onder meer wat betreft de omzetverhoging (stuk 26 eiser in hoger beroep), waarna op 22 juli 2014 een beslissing tot naheffing werd verzonden aan eiser in hoger beroep (stuk 1 Belgische Staat) waarbij de nagevorderde B.T.W. In hoofdsom ongewijzigd werd behouden. Er werd bezwaar aangetekend tegen deze beslissing tot naheffing op 12 september 2014 (stuk 15 Belgische Staat) dat bij beslissing van 29 mei 2015 werd afgewezen (stuk 17 Belgische Staat). Het bestreden dwangbevel werd vervolgens uitgevaardigd op 29 september 2015. 1.2.Bij verzoekschrift op tegenspraak, neergelegd ter griffie van de rechtbank van eerste aanleg Limburg, afdeling Hasselt op 29 januari 2016, vorderde eiser in hoger beroep het verzet ontvankelijk en gegrond te verklaren, het betekende B.T.W.-dwangbevel en de bijhorende beslissing tot naheffing nietig te verklaren, aan eiser in hoger beroep voorbehoud te verlenen voor alle eventueel geleden schade, provisioneel begroot op 1 EUR en de Belgische Staat te veroordelen tot de kosten van het geding, met inbegrip van de rechtsplegingsvergoeding en het vonnis uitvoerbaar bij voorraad te verklaren. De eerste rechter verklaarde de vordering van eiser in hoger beroep ontvankelijk doch ongegrond en veroordeelde eiser in hoger beroep tot de kosten van het geding, vereffend op … EUR rechtsplegingsvergoeding bij gebrek aan vertegenwoordiging door een raadsman. De eerste rechter stelde dat de bewijskracht van de boekhouding van eiser in hoger beroep terecht werd verworpen. Uit onderzoek van de gegevens van de door de administratie der douane en accijnzen geregistreerde invoeren werd vastgesteld dat eiser in hoger beroep op 16 augustus 2011 een aantal goederen heeft ingevoerd uit China die niet in de boekhouding konden worden teruggevonden. Deze goederen werden in toepassing van artikel 64, §1 W.B.T.W. beschouwd als verkocht te zijn. Er wordt geen bewijs geleverd van de beweerde slechte kwaliteit van de goederen. Ten aanzien van de betwiste aankoopfacturen werd de B.T.W. ten onrechte in aftrek gebracht omdat geen bewijs wordt geleverd waaruit blijkt dat de goederen werden aangewend voor de economische activiteit. Ten onrechte stelt eiser in hoger beroep dat een onmogelijke bewijslast op hem rust, aldus de eerste rechter. Met betrekking tot de kosten van elektriciteit en verwarming werd het beroepsmatig verbruik terecht bepaald op 15% en wat de restaurant- en hotelkosten betreft, is de B.T.W. enkel aftrekbaar wanneer deze worden gemaakt door het personeel dat buiten de onderneming belast is met de levering van goederen of het verrichten van een dienst. Tegen dit vonnis heeft eiser in hoger beroep hoger beroep ingesteld bij verzoekschrift, neergelegd ter griffie van het hof op 5 januari 2018. ## 2.De vorderingen en standpunten in hoger beroep 2.1.Eiser in hoger beroep vordert om het hoger beroep ontvankelijk en gegrond te verklaren, dienvolgens het bestreden vonnis te vernietigen, en opnieuw rechtdoende, het betekende B.T.W.-dwangbevel en de bijhorende beslissing tot naheffing nietig te verklaren, de Belgische Staat te veroordelen tot de terugbetaling van de betaalde B.T.W., meer gerechtelijke intresten aan de wettelijke intrestvoet en de vernietiging van de aangerekende boete uit te spreken, aan eiser in hoger beroep voorbehoud te verlenen voor alle eventueel geleden schade, provisioneel begroot op … EUR, meer gerechtelijke intresten, ondergeschikt de gevestigde aanslag te reduceren tot een lager bedrag naar billijkheid, uiterst ondergeschikt de gevestigde aanslag te vernietigen wegens miskenning van substantiële op straffe van nietigheid voorgeschreven vormvoorwaarden en de Belgische Staat te veroordelen tot de kosten van het geding, met inbegrip van de rechtsplegingsvergoeding begroot op … EUR per aanleg. Eiser in hoger beroep stelt dat de inventarissen van einde 2012 en 2013 een sluitend bewijs zijn om artikel 64, §1 W.B.T.W. niet toe te passen omdat de goederen nog aanwezig zijn in de voorraad voor de latere jaren. Wat betreft de 'kangoroo corcksrew' werd bij de hoeveelheidscontrole een verkeerde berekening gemaakt. Er is sprake van een opeenstapeling van vermoedens minstens van een miskenning van substantiële of op straffe van nietigheid voorgeschreven vormvoorwaarden omdat het bezwaar zou zijn verworpen door verwijzing naar een mondelinge vraag tijdens een onderhoud met de directeur wat een schending van de motiveringsverplichting zou inhouden. Eiser in hoger beroep betwist in hoger beroep de verwerping niet meer van recht op aftrek van de B.T.W. op elektriciteits- en verwarmingskosten en restaurant- en hotelkosten. De betwisting beperkt zich tot de B.T.W. die wordt nagevorderd op de omzetverhoging. 2.2.Verweerder in hoger beroep, de Belgische Staat, vordert het hoger beroep onontvankelijk en gedeeltelijk ontvankelijk maar ongegrond te verklaren, het bestreden vonnis te bevestigen in al zijn beschikkingen en eiser in hoger beroep te veroordelen tot de kosten van het geding met inbegrip van de rechtsplegingsvergoeding begroot op … EUR in hoger beroep. De Belgische Staat stelt dat de boekhouding van eiser in hoger beroep niet bewijskrachtig is, zodat de administratie de omzet heeft berekend voor 2011 op basis van objectieve gegevens. De inventaris van latere jaren vormt geen bewijs voor 2011. Uit het proces­ verbaal van de deurwaarder kan niet worden afgeleid welke artikelen van 2011 nog in voorraad waren op 18 juni 2018. Er is geen sprake van een verkeerde berekening wat betreft de 'kangoroo corcksrew'. Er is geen verboden opeenstapeling van vermoedens. Het tegenbewijs van het vermoeden van artikel 64, §1 W.B.T.W. werd niet geleverd. Evenmin is er sprake van een miskenning van substantiële of op straffe van nietigheid voorgeschreven vormvoorwaarden. De vordering tot schadevergoeding in toepassing van artikel 1382 B.W. is onontvankelijk want ingeleid bij verzoekschrift. ## 3.Bespreking 3.1 Wat betreft de ontvankelijkheid van de vordering tot schadevergoeding Indien de hoofdvordering bij verzoekschrift op tegenspraak voor de rechter kan worden gebracht, zoals het in casu het geval is inzake een geschil betreffende de toepassing van een belastingwet conform artikel 1385decies Ger.W., kan de met de hoofdvordering samenhangende vordering eveneens bij verzoekschrift worden gebracht, ook al diende de samenhangende vordering bij dagvaarding te worden ingesteld (Cass. 15 april 2010, Arr. Cass., 2010, nr. 260). De vordering tot schadevergoeding in toepassing van artikel 1382 B.W. kon dan ook met de hoofdvordering tegen het bestreden dwangbevel inzake B.T.W. bij verzoekschrift aanhangig gemaakt worden bij de rechtbank van eerste aanleg. Deze vordering Is ontvankelijk. 3.2. Schending van op straffe van nietigheid voorgeschreven vormvoorwaarden Eiser in hoger beroep stelt dat er sprake zou zijn van een schending van de motiveringsverplichting van de beslissing d.d. 29 mei 2015 (stuk 17 Belgische Staat) over het bezwaar tegen de beslissing tot naheffing d.d. 22 juli 2014 omdat hierbij het bezwaar zou zijn afgewezen bij gebrek aan antwoord op een mondeling gestelde vraag waarvan hij niet op de hoogte zou zijn geweest. Enig gebrek in de motivering van de beslissing d.d. 29 mei 2015, in zoverre dit zou kunnen worden vastgesteld, kan geen afbreuk doen aan de rechtsgeldigheid van het bestreden dwangbevel d.d. 29 september 2015, dat later werd uitgevaardigd en waarvan niet wordt betwist dat het afdoende werd gemotiveerd, evenmin als aan de rechtsgeldigheid van de bestreden beslissing tot naheffing, eveneens afdoende gemotiveerd. Enig motiveringsgebrek zou dan ook slechts kunnen leiden tot de nietigheid van de beslissing d.d. 29 mei 2015 zelf, zonder dat de bestreden B.T.W.-navordering erdoor wordt aangetast. Zulks geldt in het bijzonder nu inzake B.T.W. geen georganiseerd administratief beroep bestaat. Het hof stelt bovendien vast dat de kwestieuze beslissing op voldoende wijze werd gemotiveerd onder verwijzing naar de mogelijkheid tot het leveren van het tegenbewijs als bepaald in artikel 64, §1 W.B.T.W. in het bijzonder door het bijbrengen van een detail van de aan- en verkopen en deze te vergelijken met de inventarissen en de aangegeven omzet. Deze vraag behelst het tegenbewijs van de hoeveelheidscontrole door de administratie en werd hem al zodanig reeds aangereikt in de beslissing tot naheffing zelf (stuk 1 Belgische Staat) waarin uitdrukkelijk naar de hoeveelheidscontrole wordt verwezen en artikel 64, §1 W.B.T.W. werd geciteerd. Dat deze vraag niet nogmaals uitdrukkelijk werd geformuleerd in het kader van de beoordeling van het bezwaar tegen de beslissing tot naheffing, doet geen afbreuk aan de deugdelijke motivering van de beslissing over dit bezwaar die eiser in hoger beroep in de mogelijkheid stelde ertegen verweer te voeren. Van enige schending van een op straffe van nietigheid voorgeschreven vormvoorwaarde is dan ook geen sprake. 3.3. Ten gronde: het bewijs van een meeromzet . verboden opeenstapeling van vermoedens ? 3.3.1. In toepassing van artikel 59, § 1 W.B.T.W. en artikel 64, §1 W.B.T.W. heeft de administratie voor boekjaar 2011 de met B.T.W. belastbare omzet berekend op basis van de input, rekening houdend met de brutowinst en/of rendementsnormen en/of de eigen productieve prestaties. Artikel 59, §1 W.B.T.W. bepaalt dat overtredingen inzake B.T.W. door de administratie bewezen worden volgens de regelen van het gemene recht, getuigen en vermoedens inbegrepen, doch uitgezonderd de eed en tevens door processen-verbaal die bewijs opleveren zolang het tegendeel niet is bewezen. Artikel 64, §1 W.B.T.W. bepaalt dat hij die goederen verkrijgt of produceert om ze te verkopen, behoudens tegenbewijs, geacht wordt de door hem verkregen of geproduceerde goederen te hebben geleverd onder voorwaarden waaronder de belasting opeisbaar wordt. Aldus werd de aan de hand van een hoeveelheidscontrole een niet-aangegeven omzet vastgesteld ten bedrage van … EUR ingevolge waarvan een bedrag van … EUR als B.T.W. verschuldigd zou zijn. Eiser In hoger beroep stelt het in artikel 64, §1 W.B.T.W. vereiste tegenbewijs te hebben geleverd aan de hand van de inventarissen van einde 2012 en 2013, dat wat de 'kangoroo corcksrew' betreft de meeromzet verkeerd werd berekend en dat er sprake is van een verboden opeenstapeling van vermoedens bij de berekening van de meeromzet. 3.2.2. Vooraf merkt het hof op dat inzae B.T.W. de bewijskracht van de boekhouding als zodanig niet wordt verworpen in de correctieopgave, de beslissing tot naheffing of het proces-verbaal d.d. 4 juni 2014. In de mate dat de argumentatie van partijen specifiek betrekking heeft op de verwerping van de bewijskracht van de boekhouding, onder meer ten aanzien van de wijzigende voorraadcijfers, wordt hier door het hof dan ook niet nader op in gegaan. 3.3.3. De administratie berekent de betwiste meeromzet aan de hand van een hoeveelheidscontrole waarbij de verkochte aankopen, zoals deze blijken uit de inventaris van eiser in hoger beroep, worden vergeleken met het verkoopdagboek. Deze gegevens zijn opgenomen in een tabel die gevoegd is als bijlage bij het proces-verbaal d.d. 4 juni 2014 (stuk 8 Belgische Staat). De vastgestelde verschillen in de verkochte aankopen worden geacht te zijn verkocht aan de gemiddelde verkoopprijs, zoals deze blijkt uit het verkoopdagboek. Aldus zou een meeromzet van … EUR gerealiseerd zijn, waarop B.T.W. ten bedrage van … EUR verschuldigd is. In de gevallen waarin het bewijs door vermoedens wettelijk is toegelaten, stelt de rechter op onaantastbare wijze het bestaan vast van de feiten waarop hij steunt. Dit houdt in dat de feiten die de rechter als uitgangspunt van zijn redenering neemt, moeten vaststaan, dit wil zeggen bewezen moeten zijn. Geen enkele wetsbepaling belet dat dit bewijs zelf het resultaat kan zijn van een bewijsvoering door vermoedens. De rechter beoordeelt voorts op onaantastbare wijze de bewijswaarde van de vermoedens waarop hij zijn beslissing steunt, zonder miskenning van het begrip feitelijk vermoeden, met name dat uit de door hem vastgestelde feiten geen gevolgtrekkingen kunnen worden afgeleid die op grond van die feiten niet kunnen worden verantwoord. Het is daarbij niet vereist dat die vermoedens noodzakelijk uit die feiten volgen. Het is voldoende dat ze eruit kunnen volgen (cfr. Cass. 17 december 2015, Arr. Cass., 2015, afl. 12, 2994). Het hof is van oordeel dat de administratie in casu op deugdelijke wijze en zonder opeenstapeling van vermoedens het bestaan van een meeromzet voor voormeld bedrag heeft bewezen. De administratie ging daarbij immers uit van vaststaande feiten, met name van de inventaris en het verkoopdagboek van eiser In hoger beroep, waarvan de inhoud niet door eiser In hoger beroep wordt betwist. Eiser in hoger beroep bevestigt in zijn beroepsconclusie dat de aantallen van de goederen nooit het voorwerp van discussie hebben uitgemaakt en dus vaststaan (p. 6). Ook de opeenvolgende verkopen worden niet betwist. De hoeveelheidscontrole die uitgaat van een vergelijking van de aantallen in de inventaris en het verkoopdagboek, zoals opgegeven door eiser in hoger beroep, is dan ook een vaststaand feit. Deze hoeveelheidscontrole wijst op een discrepantie wat betreft de verkochte aankopen tussen de inventaris en het verkoopdagboek met betrekking tot een aantal goederen (drop salt & pepper mirror, garlic press, kangoroo corckscrew, smiley face bottle opener, tea infuser, dillion bottle opener, ice cream scoop, pyramid ball keyring, letteropener, pyramid ball, my cubical perfume battle, myramid ball (sic) en pyramid ball black). Bovendien blijkt dat minstens de op 16 augustus 2011 ingevoerde goederen ten onrechte niet in de voorraad te zijn opgenomen, wat door eiser in hoger beroep wordt bevestigd (stuk 9 Belgische Staat en beroepsconclusie eiser in hoger beroep p. 7) en aldus ook als vaststaand feit geldt. De omstandigheid dat het bewijs van het bestaan van niet-geboekte aankopen en van een meeromzet door feitelijke vermoedens werd geleverd, verhindert niet dat vervolgens op dit vaststaand gegeven het wettelijk vermoeden van artikel 64, §1 W.B.T.W. wordt toegepast (cfr. Cass. 20 januari 2017, AR F.15.0129.N, www.monkey.be). Op grond van deze vaststaande feiten en met inachtneming van het wettelijk vermoeden van artikel 64, §1 W.B.T.W. kon de administratie dan ook rechtmatig vermoeden dat deze goederen werden verkocht onder voorwaarden waaronder de B.T.W. opeisbaar wordt en aldus aanleiding hebben gegeven tot een niet-aangegeven meeromzet. Om het bedrag van deze meeromzet te bepalen kon de administratie redelijkerwijs en zonder opeenstapeling van vermoedens de gemiddelde verkoopprijzen van eiser in hoger beroep hanteren, zoals deze blijken uit het verkoopdagboek en die door eiser in hoger beroep niet worden betwist. Het bestaan en de omvang van de meeromzet werd in casu dan ook op afdoende wijze bewezen. 3.3.4. Eiser in hoger beroep levert niet het tegenbewijs van het door de administratie gehanteerde wettelijk vermoeden en blijft in gebreke een redelijke verantwoording te geven voor de vastgestelde verschillen tussen inventaris en verkoopdagboek. Eiser in hoger beroep verwijst naar de bewijskracht van de Inventarissen van de latere boekjaren. De goederen die door de administratie geacht worden te zijn verkocht In toepassing van artikel 64, §1 W.B.T.W. zouden in de inventaris van de volgende boekjaren zijn opgenomen. Eiser in hoger beroep stelt dat het niet-verkoopbare goederen betroffen die niet in de eindvoorraad van 2011 dienden te worden opgenomen, onder verwijzing naar het advies van de Commissie voor Boekhoudkundige Normen (Advies 132/6, Bull. CBN, nr. 36, november 1996). De goederen die niet in de voorraad zouden zijn opgenomen, zouden in slechte staat hebben verkeerd en zouden door eiser in hoger beroep zijn herwerkt/gepolierd om deze alsnog verkoopbaar te maken. De goederen zouden in een later boekjaar in de voorraad zijn opgenomen. Het zouden de goederen betreffen gefactureerd met packinglist d.d. 26 mei 2011 (stuk 7 van eiser in hoger beroep: 500 drop Dispenser, 200 kangoroo corckscrew, 50 parfumeflesjes en 200 sales box for kangoroo corckscrew). Eiser in hoger beroep bewijst vooreerst niet dat de betrokken goederen onverkoopbaar zouden zijn geweest in het boekjaar 2011. Ter zake worden geen objectieve en controleerbare stukken voorgelegd. De enkele aankoop van een poliermachine volstaat niet als bewijs. Evenmin wordt aangetoond dat de goederen in een later boekjaar in de voorraad zouden zijn opgenomen. Zulks blijkt althans niet uit de voorgelegde inventarissen van de navolgende boekjaren (stukken 7 en 8 van eiser in hoger beroep) waar minstens wat betreft de kangoroo corckscrew, met én zonder doos, een daling van het aantal goederen in stock moet worden vastgesteld. De inventarissen per 31 december 2012 en 2013 leveren dan ook geenszins het in artikel 64, §1 W.B.T.W. vereiste tegenbewijs dat de goederen niet in 2011 werden verkocht onder het stelsel van de B.T.W. Bovendien dienen alle aangekochte handelsgoederen in de voorraad te worden opgenomen op het ogenblik waarop de eigendom wordt overgedragen, ook indien deze gebreken zouden vertonen (cfr. CHEVALIER, C., Vademecum Vennootschapsbelasting, Larcier, Brussel, 2013, p. 119). Zulks blijkt eveneens uit voormeld advies van de CBN (sub I.A, p. 3) waar wordt verwezen naar artikel 69, §1 K.B.W.Venn. ingevolge waarvan handelsgoederen worden gewaardeerd tegen aanschaffingswaarde of tegen de marktwaarde op balansdatum indien deze lager is (sub II.B, p. 11). Zo nodig dienen voorraadwijzigingen te worden toegepast of waardeverminderingen geboekt om rekening te houden met de evolutie van hun realisatie-waarde of marktwaarde (artikel 70 K.B.W.Venn.). Ten onrechte werden beweerdelijk niet-verkoopbare goederen dan ook niet in de voorraad opgenomen. Ten onrechte verwijst eiser in hoger beroep naar de definitie van 'gereed product' in voormeld advies van de CBN (p. 22) waar wordt gestipuleerd dat hieronder alle fabricaten worden verstaan die voor verkoop zijn besteld en zich in verkoopbare staat bevinden (p. 22). Deze definitie heeft betrekking op de voorraadproductie door de onderneming zelf, zoals blijkt uit de betiteling (III.C. Gereed product (voorraadproductie)), waar eiser in hoger beroep geen goederen produceert, doch uitsluitend handelsgoederen aankoopt met het oog op de verkoop ervan. Eiser In hoger beroep leidt er dan ook ten onrechte uit af dat niet-verkoopbare handelsgoederen, in het advies besproken sub III.A (p. 19), niet in de inventaris zouden dienen te worden opgenomen. De tegenberekening van de omzet op de kangoroo corckscrew door eiser in hoge beroep vormt evenmin het vereiste tegenbewijs. Eiser in hoger beroep stelt dat in de hoeveelheidscontrole een rekenfout is gemaakt omdat de drie artikelen op de inventaris onder de benaming 'kangoroo corckscrew' (aan verschillende aankoopprijs en mét of zonder verpakking) afzonderlijk in aanmerking werden genomen. Eiser in hoger beroep stelt dat het echter om dezelfde producten gaat die samen dienen te worden geteld. Eiser in hoger beroep stelt dat de verpakking, in de inventaris opgenomen voor 250 stuks (stuk 5b eiser in hoger beroep), werd aangekocht middels de factuur onder zijn stuk 7. Eiser in hoger beroep erkent echter dat deze aankopen (200 stuks aldus de factuur en geen 250 stuks) niet in de inventaris zijn opgenomen. Factuur 7 kan ter zake dan ook geen bewijs inhouden van de bewering dat het om dezelfde goederen zou gaan als vermeld onder artikelnummer SD-M003. Zulks blijkt evenmin uit de gehanteerde prijzen die voor de drie goederencategorieën variëren van … EUR, … EUR tot . … EUR, zoals zelf door eiser in hoger beroep vooropgesteld. Uit de packinglist van de niet in de voorraad opgenomen goederen 'kangoroo corckscrew' blijkt overigens dat de afmetingen van dit artikel kunnen verschillen. Dat het om dezelfde goederen zou gaan, wordt dan ook niet aangetoond. Bovendien levert de samentelling van de drie goederencategorieën een negatief aantal verkochte aankopen op waar het verkoopdagboek melding maakt van een positief aantal van 10 verkopen. Eiser in hoger beroep wijst deze zonder meer toe aan de voorraad van het volgende boekjaar, terwijl voor deze goederen een voorraaddaling moet worden vastgesteld per 31 december 2012 (stuk 7 van eiser in hoger beroep). De tegenberekening van eiser in hoger beroep vormt dan ook geen rechtvaardiging voor de naar aanleiding van de hoeveelheidscontrole vastgestelde lacunes. Het proces-verbaal d.d. 19 juni 2018 van gerechtsdeurwaarder V. levert evenmin het bewijs van de bewering dat de in 2011 aangekochte goederen niet zouden zijn verkocht en zich nog steeds in de voorraad zouden bevinden. De gerechtsdeurwaarder beperkte zich tot de telling van in 2018 in het magazijn aanwezige goederen, zonder dat eiser in hoger beroep op één of andere wijze aantoont dat de aangetroffen goederen dezelfde zijn als deze aangekocht in 2011. Eiser in hoger beroep bewijst in ieder geval niet dat geen bijkomende aankopen of invoeren zouden zijn gebeurd In de latere boekjaren. De voorgelegde historieken zijn ter zake onvoldoende als bewijs. Of nu al dan niet in 2014 een fysische controle van de voorraad door de administratie werd verricht, doet aan het voorgaande geen afbreuk . De vaststelling van de gerechtsdeurwaarder heeft overigens slechts betrekking op 4 soorten goederen, zonder dat uitspraak wordt gedaan over de 10 andere goederensoorten waaromtrent tijdens de hoeveelheidscontrole discrepanties werden vastgesteld. Zo zouden bijvoorbeeld volgens de inventaris van eiser in hoger beroep van de tea infuser mirror polished 73 verkochte aankopen zijn, waar het verkoopdagboek gewag maakt van 47 verkochte aankopen, wat resulteert in een tekort van 26 verkopen. Zelfde vaststellingen gelden voor onder meer de bottle opener, ice cream scoop, pyramid ball key ring, ... Ook eiser in hoger beroep formuleert geen tegenbewijs of verantwoording voor de discrepanties die met betrekking tot de andere goederen zijn vastgesteld. De administratie hanteerde terecht de gemiddelde prijs van de goederen ter bepaling van de omvang van de meeromzet. Deze gemiddelde prijs is gebaseerd op de verkoopprijs van de goederen in 2011, zoals eiser in hoger beroep bevestigt in syntheseconclusie (p. 18). Dat de goederen die niet in het verkoopdagboek werden opgenomen in grote hoeveelheden zouden zijn verkocht aan een lagere prijs dan de gemiddelde verkoopprijs, wordt door eiser in hoger beroep niet aangetoond. Desbetreffend worden geen stukken voorgelegd. Het enkele feit dat het gaat op grote hoeveelheden goederen die niet in het verkoopdagboek werden opgenomen, impliceert althans niet dat deze goederen in grote hoeveelheden samen werden verkocht. Eiser in hoger beroep is gehouden het tegenbewijs te leveren van het wettelijk vermoeden in artikel 64, §1 W.B.T.W. dat de verkregen goederen werden geleverd onder voorwaarden waaronder de belasting opeisbaar wordt. Het komt dan ook eiser in hoger beroep aan te tonen dat door hem verkregen goederen niet werden geleverd onder de voorwaarden waaronder de B.T.W. opeisbaar wordt met name ingevolge export of intracommunautaire levering. Eiser in hoger beroep beperkt zich ter zake tot een loutere bewering, zonder dat deze door objectieve stukken wordt gestaafd. 3.3.5. De administratie heeft het bestaan en de omvang van de meeromzet derhalve op deugdelijke wijze bewezen, zonder verboden opeenstapeling van vermoedens. Eiser in hoger beroep heeft het in artikel 64, §1 W.B.T.W. vereiste tegenbewijs niet geleverd. Het vonnis van de eerste rechter dient dan ook te worden bevestigd. 3.4. Vordering tot schadevergoeding en vordering tot reductie van de aanslag Eiser in hoger beroep vordert in het beschikkend gedeelte de Belgische Staat te veroordelen tot een schadevergoeding en tevens om de aanslag te reduceren tot een lager bedrag wegens billijkheid, zonder dat zulks nader wordt toegelicht. Bij gebrek aan bewijs van enige fout, schade of oorzakelijk verband en bij gebrek aan motivering van de vordering tot reductie van de bestreden B.T.W.-navordering, worden deze vorderingen van eiser in hoger beroep afgewezen. Het hoger beroep van eiser in hoger beroep is ontvankelijk doch ongegrond. Het bestreden vonnis dient te worden bevestigd. Het hof vereffent de rechtsplegingsvergoeding in hoger beroep in hoofde van de Belgische Staat, zoals begroot door partijen, op … EUR en legt deze ten laste van eiser in hoger beroep als de in het ongelijk gestelde partij. ### Dispositif ## 4.Beslissing Het hof beslist bij arrest op tegenspraak. De rechtspleging verliep in overeenstemming met de wet van 15 juni 1935 op het gebruik van de taal in gerechtszaken. Het hof verklaart het hoger beroep van eiser in hoger beroep ontvankelijk doch ongegrond en bevestigt het vonnis van de eerste rechter. Het hof vereffent de kosten van het hoger beroep op … EUR rechtsplegingsvergoeding in hoger beroep en legt deze ten laste van eiser in hoger beroep als de in het ongelijk gestelde partij. Dit arrest werd uitgesproken in de openbare zitting van 30 april 2019 door Ondertekeningen ## Textes cités 3 [CTVA art. 64](https://juriel.be/fr/codes/tva/article-64) 5 occurrences [CTVA art. 45](https://juriel.be/fr/codes/tva/article-45) 2 occurrences [CTVA art. 59](https://juriel.be/fr/codes/tva/article-59) 2 occurrences ## Décisions similaires 8 [Droit à déduction](https://juriel.be/fr/jurisprudence/droit-deduction-lien-direct-immediat-tribunal-luxembourg-2022-10-12-162a) 3 dispositions communes [Déclaration d’accord, renonciation à l’action, Prescription, Intérêts de retard](https://juriel.be/fr/jurisprudence/declaration-accord-renonciation-action-prescription-cour-appel-2026-01-27-c906) 3 dispositions communes [Absence de déclaration, Enquête bancaire, Reconstitution du chiffre d’affaires](https://juriel.be/fr/jurisprudence/absence-declaration-enquete-bancaire-reconstitution-cour-appel-gand-2023-12-19-d0d1) 3 dispositions communes [Contrôle en commun ISR et TVA, Demandes en justice](https://juriel.be/fr/jurisprudence/afer-controle-commun-isr-tva-tribunal-mons-2007-11-29-1a52) 3 dispositions communes [Procédure, recouvrement, Acquiescement tacite à une décision judiciaire](https://juriel.be/fr/jurisprudence/procedure-recouvrement-acquiescement-tacite-judiciaire-cassation-bruxelles-2002-04-25-3fbc) 3 dispositions communes [Droit de déduction, Bien immobilier, Usage privé](https://juriel.be/fr/jurisprudence/droit-deduction-bien-immobilier-usage-cour-appel-gand-2026-04-28-0a2d) 2 dispositions communes [Sous-traitance, amende](https://juriel.be/fr/jurisprudence/sous-traitance-amende-tribunal-bruxelles-2026-07-17-0a85) 2 dispositions communes [Reconstitution de chiffre d’affaires, Cafetiers, Notification d’indices de fraude](https://juriel.be/fr/jurisprudence/reconstitution-chiffre-affaires-cafetiers-notification-cour-appel-liege-2019-06-21-0c58) 2 dispositions communes